Vandaag is een belangrijke dag: mijn website over de begeleiding bij posttraumatische groei is officieel live. Ik heb hier lang naar toegeleefd. Juist op deze eerste dag wil ik direct iets verhelderen. Ik wil het hebben over een term die je hier absoluut niet gaat tegenkomen : toxic positivity.
Als je lichaam je in de steek heeft gelaten door een zware diagnose, een ic-opname, een hartinfarct of een andere medische crisis, zit je niet te wachten op spirituele tegeltjeswijsheden. Woorden als “je bent er tenminste nog” of “probeer positief te blijven” voelen vaak als een klap in je gezicht. Het is de definitie van toxic positivity: het dwingend moeten vieren dat je leeft, terwijl de angst, het verlies en de schrik nog diep in je lijf zitten. Ik weet uit eigen ervaring hoe eenzaam die dynamiek kan voelen en juist daarom wil ik direct duidelijk en transparant met je zijn.
Posttraumatische groei (PTG) na een medisch trauma is geen wondermiddel. Het poetst de littekens, de zware diagnose, de medische missers of blijvende fysieke beperkingen niet weg met een glimlach.
PTG is rauw. Het is keihard werken. En bovenal is het eerlijk.
Wat betekent ‘eerlijkheid’ in mijn praktijk?
Met eerlijk bedoel ik dat we de situatie nooit mooier gaan maken dan hij is. Een medische crisis is verschrikkelijk en laat diepe sporen na. Eerlijk zijn betekent dat jouw angst, boosheid en verdriet over wat jou is overkomen er altijd mogen zijn. Ik ga je nooit vertellen dat je de knop om moet zetten.
Eerlijkheid betekent ook ook dat ik je niet beloof dat alles weer wordt zoals vroeger. Je lichaam of je gezondheid is veranderd. We gaan niet vechten tegen wat er niet meer is, maar we kijken samen heel reëel naar wat er nu nog wel kan.
Dat is de basis van waaruit we gaan bouwen.
Het sluit elkaar niet uit: Angst en kracht.
Er bestaat een groot misverstand dat je medisch trauma of je PTSS klachten eerst helemaal verdwenen moeten zijn voordat je groei kunt ervaren. Dat gegeven is niet waar. Angst voor terugval, paniek bij een volgend ziekenhuisbezoek en diep verdriet sluiten groei namelijk niet uit. Ze kunnen pal naast elkaar bestaan.
- Je kunt op maandag doodsbang zijn voor die ene medische controle.
- Je kunt op dinsdag ervaren dat je scherpere grenzen stelt en geniet van een klein moment.
- Je kunt intens verdrietig zijn om je verloren gezondheid en tegelijkertijd een diepere laag in je relaties ervaren.
- Groei wist de medische kwetsbaarheid niet uit. Het bouwt er een extra, veerkrachtige laag omheen. Het mag er allebei tegelijkertijd zijn.
Waarom ‘de oude worden’ een illusie is.
Na een medische crisis hoor je de omgeving vaak opgelucht zeggen: “gelukkig je bent weer de oude”of“ik hoop dat je snel weer de oude bent” Maar hoe kun je de oude worden als je lichaam permanent is veranderd? Als je littekens hebt, minder energie hebt, of simpelweg weet hoe flinterdun de lijn tussen leven en dood is?
De medische wereld focust op fysiek herstel: terug naar de biologische nul-lijn. Maar psychologisch kan en hoef je vaak niet terug naar wie je voor de diagnose was. Proberen de oude versie geforceerd vast te houden, zorgt alleen maar voor frustraties en extra pijn.
Groeien voorbij de medische grens
Post traumatische groei begint waar het pure fysieke stopt. Het erkent dat je lichaam een enorme klap heeft opgelopen, maar stelt de vraag: hoe leef ik nu betekenisvol verder met dit veranderde lijf.
Het is het ontdekken van een diepe innerlijke kracht, juist omdat je weet hoe kwetsbaar het leven is.
Niet omdat die medische crisis ‘ergens goed voor was’ -want dat was het absoluut niet– maar omdat jij de moed hebt om met de brokstukken een nieuwe basis te leggen en jouw leven op je eigen, passende manier weer vorm te geven.
Herken je dit gevecht tussen herstel, angst en de zoektocht naar groei? Je hoeft dit rauwe, eerlijke proces niet alleen te doen.
Heb je behoefte aan een luisterend oor dat de medische realiteit niet mooier maakt dan deze is?
Plan dan gerust een vrijblijvend kennismakingsgesprek in via de contactpagina. Je bent van harte welkom.