In mijn vorige blog schreef ik over de illusie van het ´weer de oude worden’ na een medische crisis. Het geforceerd vasthouden aan wie je was, zorgt vaak voor een extra frustratie en pijn. Als terugkeren naar het verleden geen optie meer is, opent zich een ander pad: dat van posttraumatische groei.(PTG). Posttraumatische groei begint immers pas wanneer de medische storm is gaan liggen en de acute overlevingsstand stopt. Pas als er weer een beetje ruimte komt om te ademen, begint het psychologische verwerkingsproces. Hoe geef je dat veranderde leven op jouw eigen manier vorm?
Want wat is nou het verschil tussen gewoon weer opkrabbelen en echt transformeren?
Het elastiekje versus de klei
Wanneer je omgeving of de medische wereld hoopt op een snel herstel, vragen ze eigenlijk om veerkracht. Dit vermogen kun je vergelijken met een elastiekje. Wat er ook gebeurt, hoe hard je er ook aan trekt: zodra de spanning wegvalt, schiet het direct terug in zijn oorspronkelijke vorm. Dat is handig bij dagelijkse stress, maar onmogelijk na een ingrijpend medisch trauma.
De impact van een zware diagnose , blijvende littekens of chronische vermoeidheid is daarvoor simpelweg te zwaar. Je bent geen elastiekje dat zomaar terugveert.
Na een medisch trauma kun je jezelf veel beter vergelijken met een brok klei. Als er met kracht op een brok klei wordt geslagen, veert de klei niet terug. De oorspronkelijke vorm is definitief weg. Maar -en hier zit de werkelijke kracht van PTG– door die harde klap ontstaat er wel de mogelijkheid om iets nieuws te vormen. De klei kan opnieuw worden gekneed.
Ruimte voor een nieuw fundament.
Waar veerkracht probeert de breuklijnen onzichtbaar te lijmen, accepteert posttraumatische groei dat de oude vorm er niet meer is. Juist in die acceptatie ontstaat ruimte voor groei. Het is het zware werk van de angst die vastzit toelaten, de brokstukken sorteren en een nieuwe basis leggen. Mensen die dit proces van PTG na een medisch trauma doorlopen, merken dat ze:
Nieuwe prioriteiten stellen: Juist omdat je hebt ervaren hoe kwetsbaar je gezondheid en het leven zijn, kies je nu bewuster voor wat er voor jou echt toe doet.
Diepere innerlijke kracht ervaren: Niet omdat de crisis ergens goed voor was, maar omdat je hebt ontdekt dat je mentaal sterker bent dan je dacht.
Het accepteren dat de oude ik er niet meer is, is de allereerste stap om de klei opnieuw vorm te geven. Ook met een veranderd of haperend lijf kun je een nieuwe vorm vinden die weer stevig staat.