Eindelijke, de dag was gekomen dat ik na 7 lange weken in het ziekenhuis te hebben verbleven naar huis mocht. Eenmaal thuis van de auto naar de bank plofte ik er uitgeput op neer. De behandelingen waren voorbij, de eerstvolgende controle stond gepland voor over 2 weken en nu mocht ik weer gaan leven, de draad op pakken en door. Iedereen haalde opgelucht adem:” ze heeft het gered, ze is weer thuis.” Maar voor mij voelde het niet dat de vlag uit kon. In plaats van opluchting voelde ik me, uitgeput, onzeker en angstig. Wat gaat de toekomst mij brengen? Wat als ik weer ziek word?
Klinisch wit
Omdat de angst overheerste en ik met mezelf geen raad wist, koos ik ervoor om in therapie te gaan. Dat viel nog niet mee, bij sommige therapeuten waren er wachtlijsten van wel 20 weken. Ik voelde:” dat red ik nooit” zo lang wachten, dan stort ik in. Gelukkig was er een therapeut bij een gerenommeerd instituut voor mensen met en na kanker met nog een gaatje in zijn agenda. Een week later liep ik een wit klinisch gebouw binnen, De sfeer riep direct herinneringen op aan het ziekenhuis, waardoor de spanning in mijn lijf meteen opliep. Na 10 minuutjes wachten zat ik op een stoel tegenover een therapeut met een notitieblok op schoot en pen in zijn hand. Hij vroeg hoe ik me voelde . Ik werd uitgenodigd om te praten over mijn ervaringen. Dit riep bij mij nog meer spanning op. Ik wilde niet praten over mijn ervaringen, ik wilde hoop hebben en vooruitkijken ! Waar moest ik over praten? Het zat allemaal in mijn lijf, de angst, spanning en onzekerheid.
De druppel
Huilend ging ik naar huis, ik was er helemaal overstuur van. Wat had me daar zo geraakt? Terugkijkend weet ik het nu zeker: het was de vraag van de therapeut naar mijn ervaringen. Ik werd gevraagd om mijn angst recht in de bek te kijken door alles wat net achter me lag op te rakelen. Ik voelde een knoop in mijn maag en een dicht geknepen keel, de angst zat gevangen in mijn lijf. Toen wist ik dat ik dit absoluut niet wilde. Ik ben er maar een keer geweest.
Natuurlijk groen
Ik koos ervoor de rust te zoeken in de natuur. Ik wandelde heel veel, vaak nam ik mijn hondje Lexie mee .Daarnaast begon ik met ademhalingsoefeningen of zat ik op de bank, gedachteloos naar buiten te staren, vogels in de lucht volgend of naar de ritselende blaadjes aan de bomen. Stap voor stap vond ik mijn rust weer terug.
Van klinisch wit naar natuurlijk groen
Trauma en angst na kanker zit niet alleen in je hoofd, maar vooral in je lijf. Angst die vastzit in je lijf, praat je er niet uit. praten doe je met je hoofd, voelen met je lijf. En dat is precies waarom er eerst rust, adem en beweging nodig is, om die overlevingsstand te doorbreken.
In mijn praktijk volg ik bewust deze weg. Geen witte muren of klinische kamers, maar een huiselijke sfeer en de helende kracht van de natuur. Herken je het zwarte gat en wil je vooruit kijken en je innerlijke kracht hervinden? Ik nodig je uit voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. Dan kijken we samen naar wat jij nodig hebt om weer aan het roer te staan van jouw eigen leven.
